Επιβεβαιωνόμαστε από τα Likes!

του Στρατή Μπάλωμα
Λένε πως το μέλλον ενός τόπου είναι οι νέοι, που τον απαρτίζουν. Μα σκέφτομαι πώς αυτή η νεολαία είναι το όπλο για την αλλαγή;

Τα παιδιά που γεννήθηκαν τη δεκαετία του '90 ήταν οι τελευταίοι που πρόλαβαν να γευτούν και να ζήσουν λίγη από την Ελλάδα με τα όμορφα κατάλοιπα των προηγούμενων δεκαετιών.

Οι μεγαλύτεροι λένε πως όσο παλιότερα, τόσο το καλύτερο. Χαρακτήρισαν μια ολόκληρη εποχή ως περίοδος της αγνότητας. Μικρές γεύσεις έχουμε νιώσει από τις παλιές ελληνικές ταινίες. Πράγματι ήταν διαφορετικά. Εξέλειπε παντελώς η “μαζική” πονηράδα.
Τα παιδιά του '90 γεννήθηκαν στα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης. Πρόλαβαν όμως μεγάλες χαρές. Έζησαν το παιχνίδι στις αλάνες, έζησαν το κρυφτό και τα μηλαράκια, έζησαν τα πανηγύρια στα γραφικά χωριά των νησιών τα καλοκαίρια. Οι δικές μας χαρές ήταν τέτοιες, αν και η τηλεόραση δεν ήταν απούσα. Όλοι έχουμε μνήμες από ένα σωρό μεταγλωττισμένα μεξικάνικα, την Λάμψη, τα Pokemon, τους Ατρόμητους και το Carousel.

Και φτάνει το millenium για να φέρει τούμπα σ' οτιδήποτε γνωρίζαμε μέχρι τότε. Γεννιούνται τα παιδιά των '00 και μαζί τους γεννιούνται τα κινητά, το διαδίκτυο, η τρελή showbusness και ένας κόσμος γεμάτος χρυσόσκονη. Αυξάνεται το πατριωτικό μας συναίσθημα με τη νίκη του Euro, τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, τη νίκη της Eurovision. Όλοι σιγοτραγουδάμε τραγούδια του Φοίβου και του Καρβέλα, παρακολουθούμε με μανία μεσημεριανές εκπομπές με την Στεφανίδου, αναδεικνύουμε παίκτες από reallity shows όπως η Καλομοίρα, η Μαρία Έλενα Κυριάκου και ο Πετρετζίκης. Τείνουμε να γίνουμε Δυτικοευρωπαίοι, όλοι σπουδάζουμε θεωρητικές επιστήμες και όλοι παραμένουμε στο ίδιο σημείο. Πώς είναι δυνατόν να έχει όλο και μεγαλύτερος αριθμός ατόμων πρόσβαση στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και όμως τα πράγματα να μην φέρνουν μια ανοδική πορεία και μια στοιχειώδη ανάπτυξη; Και πέραν του οικονομικού θέματος, πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να μορφώνονται και να γίνονται ολοένα και πιο σκληροί;

Όλοι μιλούν για μια κρίση αξιών. Εγώ θα επικεντρωθώ στο κομμάτι της ματαιοδοξίας και της ηδονής.

Εν έτη 2015 που πλημμυριζόμαστε από έξυπνα κινητά (smartphones), tablets και pc, που η οθόνη αφής έγινε η προέκταση του χεριού μας, νιώθω ότι μάλλον κάτι πηγαίνει λάθος. Ξέρετε γιατί; Μας ενδιαφέρει περισσότερο να έχουμε σήμα wifi για να έχουμε άμεση πρόσβαση στα τόσα προφίλ μας, που δεν μας νοιάζει αν έχουμε σήμα κινητής τηλεφωνίας για κλήσεις. Ήδη το sms μοιάζει παλιακό, αντικαταστάθηκε από τα chats, την συνομιλία στο facebook, το viber ή το whatsapp. Πλέον το κινητό μας έχει εμπρόσθια κάμερα, γιατί αναδείξαμε ένα νέο είδος φωτογραφίας, αυτή που σουφρώνεις τα χείλη με piercing ή μη, και τραβάς τον εαυτό σου, έπειτα την περνάς από 25 φίλτρα στο retrica και το instagram και γίνεσαι ίδια η Δούκισσα Νομικού ή ο Δημήτρης Αλεξάνδρου.

Μαζί με το ίντερνετ γεννήθηκε και μια νέα κάστα ανθρώπων, οι καταπιεσμένοι που βρήκαν ευκαιρία και τρόπο να απελευθερωθούν από την μοναξιά τους. Δεν είναι κακό αυτό, σου ανοίγει ορίζοντες στο να γνωρίζεις νέο κόσμο. Ωστόσο το μόνο σίγουρο είναι ότι το παιχνίδι αυτό είναι κολακευτικό και δεν μπορείς να το προσπεράσεις εύκολα. Το διαδίκτυο ανέδειξε και αποθέωσε το ευκαιριακό σεξ, το σεξ μιας μόνο βραδιάς, το one night stand. Κακό είναι αυτό; Με μέτρο ίσως να μην είναι, αν και διαφωνώ, όμως ψάξτε να βρειτε straight, gay ή bisexual, που να θέλουν σοβαρή σχέση, να προσπαθούν με πείσμα και υπομονή και να τα καταφέρνουν. Δύσκολο. Ξέρετε γιατί;

Χτίσαμε μια εικόνα μέσα από το facebook, το twitter, το instagram κ.α, που ήθελε κόπο. Ωραίο χτένισμα, τρία tattoos, duckface, nerdy γυαλιά, piercings, μούσια, κοιλιακοί κι ένα ματσούκι για να βγάζουμε selfies. Όλοι έτσι γίναμε. Σημεία των καιρών μας θα πουν κάποιοι. Εγώ θα απαντήσω κρίμα. Δεν αρκεί η μόρφωση, χρειάζεται και παίδευση, αυτομόρφωση. Μας λείπει το όνειρο. Επιβεβαιωνόμαστε από τα likes και τα fav. Αυτή έγινε η ζωή μας. Το οδυνηρό είναι πως σε αυτό το τρυπάκι μπαίνουν και γονείς ή άτομα των 30+. Πολλοί θα με πουν οπισθοδρομικό. Εγώ θα πω ότι μοιάζω με σας και πρέπει να αναλογιστούμε ότι χρειάζεται απεξάρτηση. Αφεθήκαμε σε πληκτρολόγια και όχι σε αγκαλιές, ξεχάσαμε να λέμε σ' αγαπώ, δείχνουμε τα συναισθήματά μας με emoticons. Ακόμα κι εμείς τα παιδιά των '90s, ακόμα και των '80s. Ο David Nicholls έγραψε “υπάρχει ένα σπαρακτικό κενό ανάμεσα σε αυτό, που ήμασταν και σε αυτό, που έχουμε γίνει”. Ένα κουμπί είναι όλα. Σκεφτείτε το!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Στείλτε μας την φωτογραφία σας,
την αποψή σας, την καταγγελία σας,
δώστε δύναμη στη φωνή σας,αναδείξτε την δική σας ιστορία,
στο e-mail: 24oresblog@gmail.com