Κριτική: Trust (2010) - Θα σ' αγαπώ από μια οθόνη

του Stratis Bal
keepcalmandsaveme.blogspot.gr/
Πώς μπορεί ένας γονιός να φανταστεί ότι κάνοντας δώρο στο παιδί του την ημέρα των γενεθλίων του έναν υπολογιστή, θα βάλει σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή την οποία έφερε στον κόσμο; Κάπως έτσι γίνεται και στην ταινία Trust (Πίστεψέ με) με πρωταγωνιστές μια οικογένεια.

Η Annie κλείνει τα 14 και ο πατέρας της τής κάνει δώρο έναν υπολογιστή. Από δώ ξεκινάει το μικρό και βάναυσο ταξίδι της οικογένειας. Η Annie θα αφοσιωθεί πλήρως στο καινούργιο της δώρο με αποτέλεσμα να ζει εξ ολοκλήρου γι' αυτό και μέσα απ' αυτό. Δημιουργεί λογαριασμό στην ιστοσελίδα “teenchat” όπου κανείς μπορεί να συνομιλήσει ελέυθερα μέσω γραπτών ηλεκτρονικών μηνυμάτων με συνομηλίκους του χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό.

Εκεί λοιπόν θα γνωρίσει τον Charlie. Εκείνος είναι 15 ετών, ξανθός και όμορφος. Ακριβώς όπως όλα τα αγόρια που θέλουν κάποτε να γνωρίσουν τα κορίτσια στην εφηβεία. Σιγά σιγά η Annie αρχίζει να αποκόπτεται απ' τον περίγυρό της, να αποσυντονίζεται σε οικογενειακές συζητήσεις και να κάνει στόχους της όλα όσα της προτείνει ο Charlie.

Όλα πλέον για κείνη έχουν νόημα, γιατί γράφτηκαν απ' το αγόρι που ποτέ δε γνώρισε κι όμως αργά αλλά αποτελεσματικά άρχισε να ερωτεύεται. Μια μέρα ο Charlie της αποκαλύπτει πως της είπε ψέματα για την ηλικία του. Δεν είναι 15, αλλά 20. Ωστόσο, με κολακείες και λόγια που μπορούν να συγκινήσουν ένα κορίτσι στην εφηβεία, καταφέρνει να πείσει την Annie να συνεχίσουν, παρότι στην αρχή στενοχωρέθηκε.



Κατα τη διάρκεια της ταινίας, οι δύο πρωταγωνιστές, η Annie και ο Charlie όπου ο τελευταίος δεν εμφανίζεται ως παρουσία μέχρι στιγμής αλλά ως κείμενο στην οθόνη, αλλάζουν κάπως τον τρόπο επικοινωνίας και ξεκινούν συνομιλία στο κινητό. Τα πράγματα δεν διαφέρουν, η Annie εξακολουθεί να μην τον έχει δει ποτέ στη ζωή της, ωστόσο η επαφή μέσω της φωνής και του διαλόγου, πράγματι είναι αμεσότερη. Βλέπουμε την έφηβη να συνομιλεί μαζί του τα βράδια και να κάνει σχεδόν ασυνάισθητα όλα εκείνα που της προστάζει με ερωτική διάθεση ο Charlie κάνοντας στην πράξη τηλεφωνικό έρωτα.

Λίγες μέρες μετά την πρώτη αποκάλυψη για την ηλικία του, έρχεται ξανά και η δεύτερη, στην οποία παρουσίαζεται ως τελειόφοιτος φοιτήτης κοροϊδεύοντάς την για μια ακόμη φορά. Όταν η Annie αντιλαμβάνεται πως της λέει πάλι ψέματα, καταρρέει, βουλιάζει σε έναν κυκεώνα αρνητικών συναισθημάτων, αλλά στην τελική συνεχίζει την επικοινωνία μαζί του. Αποφασίζουν να συναντηθούν κι εκεί το μυστήριο λύνεται. O Charlie δεν είναι ουτε 15, ούτε 25.... είναι πάνω από 45. H Annie παθαίνει σοκ, τα μάτια της υγραίνονται και δεν μπορεί να πιστέψει ότι δύο μήνες τώρα συνομιλούσε με κάποιον που είχε σχεδόν την ίδια ηλικία με τον πατέρα της.



Ωστόσο, ο Charlie την πείθει να περάσουν την μέρα μαζί και της δίνει το δώρο που της είχε πάρει. Ένα σετ εσωρούχων... Την οδηγεί -με τη θέλησή της πάντα- σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και της ζητάει να τα δοκιμάσει. Εκείνη τον ακούει, αυτός την γραπώνει όπως το θήραμα την βορά του και με γλυκόλογα την ρίχνει στο κρεβάτι.

Τα γεγονότα αυτά, τα γνώριζε μόνο η κολλητή της και όντας τρομοκρατημένη η τελευταία, ειδοποιεί την διεύθυνση του σχολείου όπου κι αυτή με το μέρος της καλεί το FBI και ειδικούς γιατρούς. Η Annie περνάει από έξετάσεις ιατρικού περιεχομένου και την ίδια στιγμή ειδοποιούνται και οι γονείς της.

Το παιχνίδι που θα ακολουθήσει θα είναι η ψυχολογική σκιαγράφηση του πατέρα που μανιασμένος για τη ζωή της κόρης του θα βγει έξω απ' τα όρια αρκετές φορές. Στον ρόλο του πατέρα ο υποψήφιος για Oscar Clive Owen (Closer – Εξ επαφής) και στο ρόλο της μητέρας η υποψήφια για Oscar Β' Γυναικείου ρόλου η Catherine Keener (Truman Capote – Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς). Η μητέρα σε ολόκληρη την ταινία φαίνεται να έχει την πιο ουδέτερη στάση για όλη την κατάσταση, είναι κοντά στην Annie, την υποστηρίζει, αλλά δεν εξωτερικεύεται συναισθηματικά κάνοντας την έτσι το λογικό κομμάτι της ανθρώπινης πλευράς. Απ' την άλλη ο πατέρας σηκώνει ένα τεράστιο ψυχικό φορτίο έχοντας στο μυαλό του ότι ασέλγησαν πάνω στο παιδί του. Η μανιακή του συμπεριφορά μπορεί στα μάτια των θεατών να είναι δικαιολογημένη με το παραπάνω μάλιστα, ωστόσο στα μάτια της κόρης του αποτελεί ένα τεράστιο εμπόδιο. Κι αυτό γιατί η Annie είναι κατά της εύρεσης του Charlie απ' το FBI, γιατί δεν θεωρεί ότι έπεσε θύμα ηλεκτρονικού εγκλήματος, καθώς τον αγαπάει ακόμα.



Το να βλέπεις στην οθόνη έναν άνδρα να κατακερματίζεται σε εκατοντάδες κομμάτια, επειδή ένας παρανοϊκός τόλμησε να ασελγήσει πάνω στο παίδι που έφερε στη ζωή δεκατέσσερα χρόνια πριν, είναι ανατριχιαστικό. Ο ρόλος αποδοσμένος σχεδόν άψογα απ' τον Clive Owen ειδικά στις σκηνές που δεν μπορεί να συγκρατήσει το θυμό του για το τέρας που άγγιξε την κόρη του, μοιάζουν τόσο αληθοφανείς, τόσο γεμάτες με γνήσιο συναισθηματικό δράμα, που προσπαθείς έστω και στο ελάχιστο να μπεις στη θέση του. Όταν ένας πατέρας κλαίει γιατί η κόρη του τον θεωρεί μεγάλο εμπόδιο και υπεύθυνο για την εξέλιξη της ιστορίας, τότε εκείνος δεν μπορεί να φανεί ώριμος γι' αυτό και φέρεται πολλές φορές απερίσκεπτα.

Η Annie θα μπορούσε να έχει το όνομά σου, θα μπορούσε να έχει τον ίδιο χαρακτήρα με σένα. Η Annie ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι χωρίς αυτοπεποίθηση για τον εαυτό της. Είναι στιγμές που η ελάχιστη αυταρέσκεια ίσως εδώ να ήταν αρκετή για να την αποτρέψει από τέτοιες ψεύτικες σχέσεις. Κι ας υποθέσουμε πως ο Charlie ήταν όντως 15 και τόσο όμορφος όσο έβλεπε στις φωτογραφίες. Πώς είναι δυνατόν να νιώσεις όλα αυτά που πιστεύεις ότι μπορείς να νιώσεις; Αν δεν ζήσεις τον αληθινό έρωτα ως συναίσθημα, ό,τι και να ΄ρθει νωρίτερα απ' αυτόν θα σε ξαφνιάσει. Δεν είναι δυνατόν να ερωτεύεσαι έναν άνθρωπο απ' το πληκτρολόγιο, δεν είναι δυνατόν να ζεις τη ζωή που θες μέσα απ' το κινήτο. Τον άνθρωπό σου τον ερωτεύεσαι μόνο όταν μπορείς να τον ζήσεις, να τον ζήσεις όμως στα απλά πράγματα από το πώς θα χτενίσει τα μαλλιά μέχρι πώς θα πιει τον καφέ, από το πώς θα ξαπλώσει δίπλα σου μέχρι το πώς μυρίζει. Αυτό είναι ο έρωτας να μπορείς να γεύεσαι με αναμνήσεις χειροπιαστές.



Το “Trust” προφανώς και δεν είναι ύμνος στην αγαπή του 2010+. Αποτελεί μια σωστή, αλλά ήπια αφύπνιση στο τί επικρατεί εκεί έξω και πως το θύμα μπορεί τώρα να είναι η Annie, αύριο μπορεί να είμαι εγώ, η αδερφή σου ή η κολλητή σου. Θα μπορούσε η ιστορία να είναι ακόμα πιο τραγική. Να εμπιστεύεσαι προσεκτικά και πάνω απ' όλα τους ανθρώπους που σ' αγαπάνε ανιδιοτελώς. Και ξέρεις ποιοι είναι αυτοί; Η οικογένειά σου. Το να ξεκινάς κάτι πίσω από μια οθόνη είναι πολύ εύκολο. Η αγάπη γεννιέται στα μικρά πράγματα, είναι πιο σημαντικά απ' τα βαρύγδουπα σχόλια. Να θυμάσαι πως η Annie μπήκε στο teenchat, επειδή δεν αγαπούσε τον εαυτό της. Να έχεις πίστη σε σένα.

Σκηνοθετικά η ταινία δεν έλεγε και πολλά, αν εξαιρέσει κανείς την σκηνή με την ταπετσαρία στον τοίχο την στιγμή του βιασμού και των flash backs ως εφιάλτες του πατέρα. Την ταινία προφανώς και την σώζει ο Clive Owen, όπως και η Liana Liberato (Αnnie). Εξαιρετικές εκφράσεις στο πρόσωπο και το σώμα τονίζοντας ακόμα πιο έντονα την μη ολοκληρωμένη ανάπτυξη της ως έφηβη. Η Catherine Keener (η μητέρα) επισκιάζεται σχεδόν σε ολόκληρη την ταινία απ' το ταλέντο του Owen, ίσως όμως φταίει και ο αδρανής ρόλος της. Στα αρνητικά της ταινίας, τα άσχημα ηχητικά εφέ την στιγμή που ο πατέρας της Annie χτυπάει έναν άλλο πατέρα μιας συμμαθήτριας, τα κινητά i-phone και οι υπολγιστές Μac, που δωρίζονται αβέρτα μέσα στην ταινία (μέτρησα 4 i-phones και 2 Mac υπολογιστές), καθώς και η άκυρη σκηνή που οι γονείς καβγαδίζουν για το ότι ο σύζυγος ταξίδεψε με αεροπλάνο και η γυναίκα δεν το γνώριζε, καθώς και η εμμονή της με τα εναέρια ταξίδια που δεν μάθαμε ποτέ τον ακριβή λόγο, καθώς και την ουσία ύπαρξης αυτής της σκηνής.

Το τέλος έρχεται αφότου πέσουν οι τίτλοι τέλους και συνδέεται στενά με ένα άλλο πρόσωπο της οικογένειας, το οποίο συμβολικά αποτελεί το πρόσωπο κλειδί για την ιστορία. Το “Trust” μιλάει για την αγνή εμπιστοσύνη που πρέπει να έχει ο γονιός στο παιδί και το παιδί στο γονέα, καθώς και την προσεκτική εμπιστοσύνη που πρέπει να δείχνουμε σε ανθρώπους που δε γνωρίζουμε.

H Annie λυτρώνεται όχι απ' τον έρωτα, αλλά απ' την αγκαλιά του πατέρα που πολεμούσε σαν στρατιώτης να την επιστρέψει στο παλιό της παραμύθι, το ροζ, το παιδικό, γιατί η Annie ήταν παιδί, δεν χρειαζόταν ακόμα να μάθει για το κόκκινο και την πιο βαθιά του απόχρωση.
To trailer με ελληνικούς υπότιτλους:


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου