Pisa test

του *Δημήτρη Βουρέλλη
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι στο άκουσμα της λέξης Pisa θα’πρεπε να σκέφτονται κάτι παραπάνω από την ιταλική πόλη: Οι υπεύθυνοι του υπουργείου παιδείας.
Programme for International Student Assassment (PISA) ονομάζεται ένα τεστ, το οποίο διεξάγεται κάθε τρία χρόνια ανάμεσα στους 15-χρονους μαθητές, 65 χωρών- μελών του ΟΟΣΑ. Μετράει με αξιόπιστο τρόπο τις ικανότητες των μαθητών στα μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες και στην κατανόηση κείμενων.
Πρώτη φορά έγινε πριν από δέκα περίπου χρόνια. Τότε η Ελλάδα τα είχε πάει αρκετά καλά. Ήταν η εποχή που οι γονείς είχαν ακόμα χρήματα για φροντιστήρια. Το τελευταίο τεστ έγινε το 2012 και τα αποτελέσματα βγήκαν πριν μερικές μέρες. Η Ελλάδα της δημόσιας παιδείας πάτωσε. Συγκεκριμένα βγήκαμε 42οι έχοντας πίσω μας χώρες όπως το Καζαχστάν, το Περού και το Κατάρ και μπροστά μας όλες τις υπόλοιπες.
Για να καταλάβουμε λίγο τι σημαίνουν στην πράξη αυτές οι διαφορετικές θέσεις, αρκεί να σκεφτούμε ότι ένας μαθητής χώρας των πρώτων θέσεων, βρίσκεται γνωστικά περίπου τρία με τέσσερα σχολικά έτη μπροστά από έναν Έλληνα μαθητή.
Το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας νοσεί. Βελτιώσεις και μπαλώματα, δεν αρκούν. Χρειάζεται γκρέμισμα και ξαναστήσιμο σε διαφορετικές βάσεις. Πρωτ’απ’όλα χρειάζεται αλλαγή προσανατολισμού. Πρέπει να περάσουμε από το «τι» στο «γιατί» και στο «πως». Πρέπει το σχολείο να γίνει πεδίο διαλόγου και όχι κατήχησης-και δεν εννοώ μόνο τη θρησκευτική. Ο καθηγητής να γίνει συνομιλητής και να πάψει να είναι ένα ζωντανό κασετόφωνο.
Μαθήματα όπως η μουσική, τα εικαστικά, η λογοτεχνία να πάρουν τη θέση που τους αξίζει και  να μην είναι απλά μια τσόντα ανάμεσα στα «σοβαρά» μαθήματα. Πρέπει ο μαθητής τελειώνοντας το σχολείο να είναι σε θέση να παίζει ένα μουσικό όργανο και να μιλάει μια ξένη γλωσσα σε καλό επίπεδο χωρίς να έχει την ανάγκη φροντιστηρίων και ιδιαίτερων μαθημάτων. Να στέκεται μπροστά σ’έναν πίνακα ζωγραφικής και να καταλαβαίνει τι είναι αυτό που βλέπει, να διαβάζει ένα λογοτεχνικό κείμενο και να καταλαβαίνει τι διαβάζει. Να μην μαθαίνει μόνο ότι το 1071 οι Βυζαντινοί νικήθηκαν στο Μαντζικέρτ, αλλά να καταλαβαίνει γιατί νικήθηκαν και κυρίως να κατανοεί για πιο λόγο είναι σημαντικό να μάθει τις αιτίες της ήττας και ότι αν δεν το μάθει θα βρεθεί αργά ή γρήγορα ξανά μπροστά σε ένα νέο, προσωπικό Μαντζικέρτ.
Εκπαίδευση όμως χρειάζονται και οι γονείς. Οι άνθρωποι εκείνοι -και είναι πολλοί- που στο όνομα της αγάπης, έχουν καταστρέψει τα παιδιά στερώντας τους την παιδική τους ηλικία, το παιχνίδι και τις κοινωνικές συναναστροφές, βάζοντάς τα στο λούκι της άχρηστης βαθμοθηρίας, επιβραβεύοντας και στηρίζοντας έτσι το στραβό σύστημα, αντί να βγουν πρώτοι εκείνοι στους δρόμους απαιτώντας την αλλαγή του.
*Ο Δημήτρης Βουρέλλης είναι συγγραφέας που ζει και εργάζεται στη Μυτιλήνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου