Ελλάδα-Lego!

του *Δημήτρη Βουρέλλη
Εδώ και τρία χρόνια-από τότε που αφίχθη στη χώρα μας η τρόικα- συμβαίνει κάτι που αδυνατώ να καταλάβω: Οι παρεμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα.
Η επίσημη δικαιολογία είναι ότι με τις παρεμβάσεις αυτές , οι επιχειρήσεις θα γίνουν πιο ανταγωνιστικές. Η αυξημένη ανταγωνιστικότητα θα οδηγήσει σε αυξημένα κέρδη και προσλήψεις ,με αποτέλεσμα να ωφεληθεί τόσο το κράτος που θα εισπράττει αυξημένους φόρους  όσο και τα ασφαλιστικά ταμεία που θα έχουν αυξημένες εισφορές. Άρα- έτσι τουλάχιστον διατείνονται οι επαΐοντες της τρόικας- μέσω των παρεμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα πετυχαίνουμε και δημοσιονομικό όφελος.
 Το μόνο που ισχύει απ’όλο αυτό το συλλογισμό είναι ότι οι επιχειρήσεις γίνονται πιο κερδοφόρες. Ακόμα κι αυτό όμως δεν ισχύει για όλες τις εταιρείες αλλά μόνο για τις πολύ μεγάλες. Η κερδοφορία τους όμως δε διαχέεται στην κοινωνία. Το χρήμα μένει στους ιδιοκτήτες των εταιρειών, άντε και σε δέκα-είκοσι ανώτερα στελέχη. Το κράτος δεν ωφελείται στο παραμικρό καθώς είτε με την μεταφορά της έδρας στο εξωτερικό, είτε με συναλλαγές εντός του ομίλου οι επιχειρήσεις καταφέρνουν να πληρώνουν από ελάχιστο έως καθόλου φόρο.
 Οι νέες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν-αν δημιουργηθούν- θα είναι θέσεις των 500 ευρώ, ενώ είναι ξεκάθαρο το σχέδιο απόλυσης όλων των παλιών εργαζομένων που έχουν κατοχυρώσει κάποιους αξιοπρεπείς μισθούς και η αντικατάσταση τους με νέους που θα δουλεύουν για πολύ χαμηλότερους μισθούς.
Αυτό με τη σειρά του θα έχει σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων που θα εισπράττουν λόγω των μειωμένων μισθών, μειωμένες εισφορές. Οι συντάξεις όπως τις ξέραμε θα αποτελέσουν παρελθόν και θα καταντήσουμε όλοι να παίρνουμε την κοινή-«εθνική» όπως την έχουν βαφτίσει- σύνταξη των 360 ευρώ.
Βέβαια τον τελευταίο καιρό η τρόικα δεν αισθάνεται καν την ανάγκη να εφευρίσκει δικαιολογίες για τις απαιτήσεις της.
Πλέον έχει αποθρασυνθεί εντελώς. Το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές και η απελευθέρωση των πλειστηριασμών είναι μέτρα που όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος, δε θα καταφέρει να βρει την παραμικρή σχέση με τα δημοσιονομικά. 
Φαίνεται πια ότι οι άνθρωποι παίζουν με την Ελλάδα, σαν να επρόκειτο για τουβλάκια Lego. Βάζουν ένα εδώ, βγάζουν ένα από κει και περιμένουν να δουν τι θα προκύψει. Όλ’ αυτά, που τα μάθαιναν στις σχολές και στα σεμινάρια τους ως case studies ,έχουν τώρα την ευκαιρία να τα δουν και στην πράξη.
Και άμα δεν τους κάτσει… τι έγινε;  Θα καταστραφεί μια μικρή, βαλκανική χώρα. Peanuts… Και η κυβέρνηση… κρατάει το φανάρι. Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα… δεν περιμένουν ούτε καν θάμα. Παρακολουθούν αποσβολωμένοι και η αντίδραση θα υπάρξει μόνο αν νοιώσουν ότι χάνουν την εξουσία.
*Ο Δημήτρης Βουρέλλης είναι συγγραφέας που ζει και εργάζεται στη Μυτιλήνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου