Ασκόπως περιφερόμενος!

 του *Δημήτρη Βουρέλλη
Χτες, περιφερόμουν ασκόπως στην προκυμαία της Μυτιλήνης. Ο καιρός ήταν καλός-χειμωνιάτικη λιακάδα και άπνοια- και θεώρησα ότι οι υποχρεώσεις μπορούσαν να περιμένουν. Αν ήθελα, θα μπορούσα εύκολα να βρω δουλειές να κάνω .
Τις έγραψα όμως όλες στα παλιά μου τα παπούτσια και βγήκα βόλτα. Και δεν ντρέπομαι να το πω. Πρέπει μάλιστα να παραδεχτώ ότι το θεώρησα σα μια μικρή πράξη αντίστασης και επανάστασης. Επανάστασης πρωτ’ απ’ όλα ενάντια στον εαυτό μου που έχει δεχτεί να μπει στο καλούπι της μόνιμης και αέναης κίνησης , της συνεχούς ενασχόλησης με κάτι. Επανάστασης απέναντι στον εαυτό μου, που έχει μάθει να νοιώθει ενοχές, αν για λίγη ώρα δεν ασχοληθεί μα κάτι «χρήσιμο» και «παραγωγικό».
Στο διάολο με την παραγωγικότητα. Πρέπει να διεκδικήσουμε ξανά το δικαίωμα στην τεμπελιά και στην αργία. Και δεν εννοώ απλά την διεκδίκηση περισσότερου ελεύθερου χρόνου και λιγότερων ωρών εργασίας. Εννοώ τη συνειδητή άπενοχοποιηση της τεμπελιάς. Φυσικά ο καθένας μπορεί να διαχειριστεί τον ελεύθερο χρόνο του όπως εκείνος θέλει. Μπορεί να ασχοληθεί με την κηπουρική, να πάει για ψάρεμα ή να κάνει αθλητισμό. Όποιος θέλει όμως ,θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να ξαπλώνει στον καναπέ του και να κοιτάζει το νταβάνι χωρίς αυτό να θεωρείται κατακριτέο.
Αν το καλοσκεφτεί κάνεις, από αυτήν ακριβώς την ενοχοποίηση της απραξίας ξεκινάει η κόλαση που έχουμε φτιάξει για τους εαυτούς μας. Πρώτα κατακρίνουμε την άσκοπη σπατάλη του ελεύθερου χρόνου, μετά κατακρίνουμε τον ίδιο τον ελεύθερο χρόνο ως άσκοπη σπατάλη χρόνου και τέλος καταλήγουμε να δουλεύουμε όλη μέρα, χειρότερα και από ζώα.
Η τεχνολογία, έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που θα μπορούσαμε με ελάχιστες ώρες εργασίας να έχουμε όλοι μας ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης. Ο μόνος λόγος που δουλεύουμε από το πρωί ως το βράδυ, είναι επειδή κάποιοι δεν αρκούνται σ’αυτό. Οι 85 πιο πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου έχουν τόσο χρήμα όσο έχουν τα 3,5 δισεκατομμύρια των πιο φτωχών. Το διάβασα και έφριξα. Γι’αυτό δουλεύουμε από το πρωί ως το βράδυ. Για αυτούς τους 85 και για τους αντιπροσώπους τους.
Εγώ το κατάλαβα. Αλλά δε φτάνει αυτό. Πρέπει να το καταλάβουμε όλοι μας . Και τότε θα μπορέσουμε επιτέλους, να καθόοομαστε. Δεν κατάλαβα…; Προς τι το μειδίαμα; Τώρα δηλαδή, περνάς καλά;
*Ο Δημήτρης Βουρέλλης είναι συγγραφέας που ζει και εργάζεται στη Μυτιλήνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου