Μαθητεία- αλητεία;

 του *Δημήτρη Βουρέλλη
Γίνεται λόγος τον τελευταίο καιρό για ένα νέο όπλο που θα χρησιμοποιηθεί στη μάχη κατά της ανεργίας. Πρόκειται για το θεσμό της μαθητείας. Ο θεσμός αυτός δεν είναι άγνωστος στις ευρωπαϊκές χώρες. Τον ξέρω από τη Γερμανία και μπορώ να πω ότι ήταν για πολλά χρόνια πετυχημένος.
Κατά τη διάρκεια της μαθητείας, ο νέος πάει σε μια επιχείρηση που μπορεί να είναι από φούρνος ή κρεοπωλείο μέχρι μεγάλη τράπεζα ή αυτοκινητοβιομηχανία και εκπαιδεύεται για δύο χρόνια στο αντικείμενο αυτό. Άπο τη μαθητεία, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει και φοίτηση σε σχολές σχετικές με το αντικείμενο, ωφελούνται και οι δυο πλευρές.
Ο μαθητευόμενος παίρνει έναν μισθό που μπορεί να είναι μεν πιο χαμηλός από τον κανονικό, αλλά παραμένει απολύτως ικανοποιητικός για ένα παιδί 18-19 χρονών, έχει ασφαλιστική κάλυψη, ένσημα και αποκτά εργασιακή εμπειρία. Η εταιρεία από την άλλη έχει έναν υπάλληλο που της στοιχίζει λιγότερο απ’ότι θα στοίχιζε ένας κανονικός.
Θεωρητικά όλα δείχνουν να είναι υπέρ της εφαρμογής ενός τέτοιου θεσμού και στην Ελλάδα. Είναι όμως πράγματι έτσι;
Η μαθητεία λειτούργησε ικανοποιητικά στη Γερμανία των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Κατ’αρχας ο μαθητευόμενος ήταν σίγουρος ότι μετά το πέρας της μαθητείας του θα προσλαμβάνονταν από την επιχείρηση που τον είχε εκπαιδεύσει και θα δούλευε πλέον σαν κανονικός υπάλληλος. Δεν υπήρχε κάποια νομική υποχρέωση για την εταιρεία να το κάνει, αλλά στην πράξη αυτό γινόταν και οι επιχειρηματίες προγραμμάτιζαν να παίρνουν τόσους μαθητευόμενους όσους θα μπορούσαν αργότερα να απορροφήσουν στην παραγωγή. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η ποιότητα της εκπαίδευσης κατά τη διάρκεια της μαθητείας να είναι άριστη.
Επίσης ο μαθητευόμενος είχε πλήρη εργασιακά δικαιώματα. Εκτός από ασφάλιση και ένσημα δικαιούνταν τριάντα μέρες αδείας , υπερωρίες, συνδικαλιστική εκπροσώπηση, σύμβαση εργασίας για δυο χρόνια.
Στην Ελλάδα ο θεσμος της μαθητείας θα εχει αυτά τα χαρακτηριστικα;
 Εκ των πραγματων δε γινεται να τα έχει. Καμία εταιρεία δεν κάνει πια προσλήψεις, άρα οι μαθητευόμενοι δεν θα απορροφηθούν ποτέ. Απεναντίας θα χρησιμοποιηθούν σα φτηνό εργατικό δυναμικό, έτσι ώστε στην αρχή να βρεθούν στο δρόμο οι παλαιοί, « ακριβοί» εργαζόμενοι και σε δεύτερη φάση οι ίδιοι οι μαθητευόμενοι που απλά θα αντικατασταθούν από μια δεύτερη φουρνιά, που και αυτή με τη σειρά της θα απολυθεί μετά από μερικούς μήνες κ.ο.κ.
Όσο αφόρα τα εργασιακά δικαιώματα… εδώ δεν τα έχουν πια οι κανονικοί εργαζόμενοι, σιγά μην τα έχουν οι μαθητευόμενοι.
*Ο Δημήτρης Βουρέλλης είναι συγγραφέας που ζει και εργάζεται στην Μυτιλήνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου