Νοοτροπίες...

του *Δημήτρη Βουρέλλη
Πριν από λίγες μέρες ξεκίνησαν οι εργασίες για τη νέα ασφαλτόστρωση στην οδό Ναυμαχίας Έλλης στη Μυτιλήνη. Οι αντίδραση μερίδας των κατοίκων, ίσως να εξηγεί μέχρι ένα βαθμό τα αίτια της κακοδαιμονίας μας.Κάποιοι παραπονέθηκαν, επειδή για λίγο καιρό θα έπρεπε να ξεβολευτούν και να παρκάρουν τα αυτοκίνητα τους δέκα μέτρα πιο πέρα, κάποιοι άλλοι θεώρησαν ότι η όχληση από τα οχήματα που θα περνάνε για λίγο καιρό μπροστά από τα σπίτια τους- όσο διαρκέσουν οι νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις- είναι δυσβάστακτη. Μέχρι και για το κλάδεμα των δέντρων προκειμένου να περνάνε πιο εύκολα τα φορτηγά βρέθηκαν ορισμένοι να εκφράσουν παράπονα.
Η νοοτροπία αυτή δεν είναι καινούρια. Δε δικαιολογείται με την δυσπιστία, η οποία ορισμένες φορές φτάνει ακόμα και στην απέχθεια, που νοιώθει πλέον ο πολίτης απέναντι σε ό,τι έχει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό την υπογραφή του κράτους και των φορέων του.
Η νοοτροπία αυτή είναι παλιά. Υπήρχε ακόμα και την εποχή των παχιών αγελάδων και ίσως τότε να ανδρώθηκε. Γνωρίζοντας υποσυνείδητα ότι τα παχιά χρόνια θα τα ακολουθούσαν τα ισχνά προσπαθήσαμε βεβιασμένα και αγχωμένα να συσσωρεύσουμε για τους εαυτούς μας ο,τι προλάβουμε. Καμία προσπάθεια δεν έγινε να φτιάξουμε συλλογικά κάτι που θα είχε συνέχεια και θα εξασφάλιζε σε βάθος χρόνου στον καθένα  από μας καλύτερες συνθήκες  διαβίωσης.
Ο ατομικισμός έγινε αρετή, επειδή θεωρήθηκε συνώνυμο του αυτοδημιούργητου και του καταφερτζή. Αντιθέτως η συλλογικότητα και η συνεργασία έδειχναν αδυναμία χαρακτήρα και έλλειψη ικανοτήτων, αφού όποιος ήταν καπάτσος- έτσι πιστεύαμε- τα κατάφερνε και μόνος του. Κι έτσι φτάσαμε δέκα εκατομμύρια καπάτσοι να προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε ο ένας τον άλλον.
Όταν λέμε ότι η κρίση μπορεί να έχει και κάποια θετικά αποτελέσματα εννοούμε την αλλαγή τέτοιων νοοτροπιών. Η εκούσια και προσωρινή παραχώρηση κάποιων δικαιωμάτων μας- που τις περισσότερες φορές μόνο στη φαντασία μας υπάρχουν- να μη θεωρείται αδυναμία, η διάθεση  για συνεργασία να μη θεωρείται αποτέλεσμα ανικανότητας.
Τουλάχιστον τον τελευταίο καιρό δεν ακούω πια εκείνο το «ξέρεις ποιος είμαι γω, ρε?». Μάλλον οι περισσότεροι έχουν καταλάβει ότι δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο. Αν πάψουν να κρατάνε μέσα τους αυτή την καινούρια γνώση που απέκτησαν και την παραδεχτούν και φωναχτά, σίγουρα θα αισθανθούν πολύ καλυτέρα. Και η κοινωνία επίσης.
*Ο Δημήτρης Βουρέλλης είναι συγγραφέας που ζει και εργάζεται στη Μυτιλήνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου