Ελπίδα σε μια σακουλίτσα

 του *Δημήτρη Βουρέλλη
Τα σαββατοκύριακα κάνω εκδρομές. Παλιά με ενδιέφερε μόνο ο προορισμός- συνήθως κάποια ταβέρνα. Η κρίση με έχει κάνει πιο καβαφικό. Οι ταβέρνες κοπήκαν κι έτσι - θέλοντας και μη- δίνω σημασία και στο δρόμο.


Πριν από δυο εβδομάδες πήγαινα προς Νυφίδα. Στις παλιές καλές εποχές ένα τέτοιο ταξίδι Φλεβάρη μήνα, θα κατέληγε σε ουζοποσία με χτένια και ψαρί. Τώρα κοιτούσα θλιμμένος από το παράθυρο, σκεπτόμενος ότι ολ’ αυτά δεν ήταν πια δικά μου, ότι ποτέ δε θα ύψωνα ξανά το ποτήρι μου πάνω από ένα γεμάτο τραπέζι, ότι κανένας ταβερνιάρης δε θα με ξανάκουγε να λέω «άλλη μια από τα ίδια». Πήρα μια βαθιά ανάσα, αλλά ο στεναγμός μου κόπηκε στη μέση, επειδή την προσοχή μου τράβηξε μια σακουλίτσα στην άκρη του δρόμου. Δεν ήταν μια οποιαδήποτε σακουλίτσα. Ήταν μια σακουλίτσα προσεκτικά στερεωμένη πάνω σ’έναν κομμένο,νεαρό κορμό άγριας αχλαδιάς. Κάποιος την είχε μπολιάσει. Λίγο παρακάτω είδα και δεύτερη και μετά τρίτη. Σ’ένα μήκος δύο περίπου χιλιομέτρων ανάμεσα σε Πολιχνίτο και Νυφίδα μέτρησα τριάντα δύο σακουλίτσες!

Ήταν φανερό ότι ο άνθρωπος που το έκανε αυτό δεν ασχολήθηκε μόνο με το χωράφι του. Ίσως να μην είχε καν χωράφι στην περιοχή. Ήταν απλά κάποιος που θέλησε να κάνει κάτι όμορφο. Ένας μερακλής. Η δουλειά αυτή, το μπόλιασμα τριάντα δύο κορμών, πρέπει να του έφαγε ολόκληρη μέρα. Κι όμως το έκανε χωρίς κανένα προσωπικό όφελος.

Τέτοιες πρωτοβουλίες μας έχουν λείψει. Τέτοιοι άνθρωποι. Δε θα μιλήσω γενικά για εθελοντισμό κι ας τον θεωρώ σωστό. Θα μιλήσω συγκεκριμένα για τη διατήρηση των ντόπιων ποικιλιών του νησιού. Πριν από δυο γενιές υπήρχε ένας τεράστιος πλούτος οπωροφόρων και λαχανικών και ολ’ αυτά χάνονται. Τα χωράφια έχουν ρημάξει κι εκείνα που καλλιεργούνται ,φυτεύονται με υβρίδια και εισαγόμενες ποικιλίες. Που είναι οι Αχτσέδες, που είναι τα Μπέη- αρμούτ,τα Δροσάπδα; Που είναι τα σύκα τα Αϊδίνια, τα μήλα της Αγιάσου, τα Φυρίκια; Αλλά και τα ντόπια βερίκοκα, τα ροδάκινα, τα κυδώνια.

Όλα χαμένα ή στη διαδικασία εξαφάνισης. Και υπάρχουν τόσα δέντρα άγρια, που αν μπολιαστούν, θα μπορούσαν να γίνουν η Κιβωτός που θα διατηρήσει τις ποικιλίες μας για τις επόμενες γενιές. Και δε χρειάζονται πολλά. Ένα σουγιαδάκι, ένα λάστιχο, και μια σακουλίτσα να τα προστατεύει.

*Ο Δημήτρης Βουρέλλης είναι συγγραφέας που ζει και εργάζεται στη Μυτιλήνη και είναι συνεργάτης της ιστοσελίδας μας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου