Αγριοταμπελάρες!

 του *Δημήτρη Βουρέλλη
Αισθάνομαι άβολα ορισμένες φορές βγαίνοντας για ψώνια ,ειδικά στους παλιούς εμπορικούς δρόμους, βλέποντας τις τεραστίων διαστάσεων ταμπέλες που έχει μοστράρει στην πρόσοψή τους διάφορα καταστήματα.

Δε θα σταθώ στο αν οι ταμπέλες αυτές είναι νόμιμες ή όχι, αν οι αρχές κάνουν σωστά τη δουλειά τους ή αν ζούμε σε κράτος αναρμοδίων, με αποτέλεσμα να κάνει ο καθένας ότι του κατέβει.

Μεγαλύτερη και μάλιστα αλγεινή εντύπωση μου κάνει το γεγονός ότι αυτοί οι επιχειρηματίες θεώρησαν ότι υψώνοντας τέτοια εκτρώματα πάνω από τα μαγαζιά τους θα προσέλκυαν πελάτες. Πρέπει να μας περνάνε για πολύ κάφρους, ώστε να πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο μας αρέσει.

Βέβαια το δικαίωμα να μας κρίνουν έτσι, τους το δώσαμε εμείς. Το κιτς και η ακαλαισθησία θριαμβεύουν εδώ και χρόνια. Από τις σειρές που βλέπουμε στην τηλεόραση μέχρι τη μουσική που ακούμε και τα βιβλία που διαβάζουμε- αν διαβάζουμε- κυριαρχεί ο ίδιος κανόνας: Όσο πιο φτηνιάρικο, τόσο πιο πιασάρικο. Λογικό λοιπόν να πιστέψουν οι μαγαζάτορες, ότι μετατρέποντας ιστορικά κέντρα πόλεων και παραδοσιακούς εμπορικούς δρόμους σε Λας Βέγκας θα μάζευαν κόσμο.

Το θέμα δεν είναι αν τελικά θα κατέβουν οι πινακίδες. Νόμοι υπάρχουν και κάποια στιγμή θα εφαρμοστούν. Το πρόβλημα είναι ότι όσο εμείς με τις επιλογές μας επιβραβεύουμε αυτήν την αισθητική, εκείνη θα εμφανίζεται και θα επιβάλλεται.

*Ο Δημήτρης Βουρέλλης είναι συγγραφέας που ζει και εργάζεται στη Μυτιλήνη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου