"Δικός της" - Her

Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες στους κινηματογράφους η νέα ταινία του Spike Jonze “Her – Δικός της” με πρωταγωνιστές τον εξαιρετικό Joaquin Phoenix και την γοητευτική “φωνητικά” (και θα εξηγήσω γιατί) Scarlett Johansson.

Μεταφερόμαστε στο μέλλον, όχι το πολύ μακρινό, περίπου στο 2025, όπου ο Theodore δουλεύει σε μια υπηρεσία, που απαντάει στην προσωπική αλληλογραφία τρίτων προσπαθώντας να φτιάξει ξανά τις σχέσεις των παραληπτών με τους αποστολείς. Όταν ξαφνικά χωρίζει, κατακερματίζεται ολόκληρη η καθημερινότητά του. Σχεδόν μοιάζει να φτάνει στα όρια της κατάθλιψης, μέχρι που αγοράζει ένα νέο λειτουργικό σύστημα (OS).

Η εξέλιξη των τεχνολογικών υπηρεσιών έχει προχωρήσει υπερβολικά σε σημείο, που ο Theodore μπορεί να διαλέξει το φύλο του λειτουργικού του συστήματος. Αν ρωτάτε τι επιλέγει, η απάντηση είναι γυναίκα. Το λειτουργικό σύστημα βαφτίζεται Samantha κι έτσι γεννάται κινηματογραφικά η Scarlett Johansson.

Η Samanta είναι μια υπερσύγχρονη τεχνολογική μηχανή, που βοηθάει τον Theodore στις ηλεκτρονικές του υποχρεώσεις. Σκεφτείτε δηλαδή να είχε ο καθένας μια δική του google μηχανή, η οποία θα του μιλάει, θα συζητάει μαζί του, θα επικοινωνούν και θα τον βοηθάει στη δουλειά του γραφείου.

Ωστόσο, η άυλη ανθρωποκεντρικά Samantha έχει αποκλειστικά και μόνο μια αισθαντική φωνή. Δεν συνοδεύεται από σώμα, παρά μόνο από ένα μικρό “smartphone” του μέλλοντος. Το θέμα όμως έγκειται στο γεγονός ότι ο Theodore ερωτεύεται το λειτουργικό του σύστημα σχεδόν παράφορα. Οικοδομούν μια σχέση η οποία έρχεται να γεμίσει το κενό του χωρισμού του ρομαντικού – χιπστεροκατάστασης Theodore. Ο έρωτας τους δεν μπορεί να είναι σαρκικός, ούτε καν συναισθηματικός. Η Samantha πιστεύει ότι μπορεί να νιώσει, όμως πώς ένα smartphone με βραχνή φωνή μπορεί να ερωτευτεί;

Η απάντηση είναι ο άνθρωπος. Ο Ελύτης είχε πει “Την Άνοιξη, αν δε τη βρεις, τη φτιάχνεις”. Ο χειμώνας που έντυσε τον Theodore μετά τον χωρισμό του, τον ανάγκασε υποσυνείδητα να βρει την άνοιξή του, στην φωνή της Samantha. Όταν ένα λειτουργικό σύστημα είναι ικανό να σου καλύψει εκείνα τα κενά, που ο άνθρωπος δεν μπορεί, αυτό πρέπει να σε τρομάζει. Δε γίνεται να ερωτεύεσαι έστω και πλατωνικά το κινητό σου, έστω κι αν αυτό δεν είναι κατακριτέο όπως στην κοινωνία, που χτίζει ο σκηνοθέτης.

Η μοναξιά, που βιώνει ο καθένας είναι σπαρακτική και δεν εννοώ κατ' ανάγκη την κατάσταση εκείνη, που δεν υπάρχει φυσικός δέκτης, δεν έχεις δηλαδή να μιλήσεις σε κάποιον. Εννοώ κατά κύριο λόγο τα περίεργα εκείνα λεπτά, που είσαι με παρέα και νοιώθεις μόνος, σαν να μην μπορεί κανείς να καταλάβει αυτό που βιώνεις. Το μέλλον μοιάζει μοναχικό, μοιάζει με ένα πληκτρολόγιο κι ένα κινητό. Αυτό πρόκειται να είναι, θα ερωτευόμαστε απ' τα πλήκτρα και τις φωνές.

Οι άνθρωποι μπορούν να βιώσουν το νόημα για το οποίο βρέθηκαν στη ζωή, μόνο όταν κάποιος τους κάνει να το νοιώσουν. Για να επιτευχθή αυτό, χρειάζονται δυο πράγματα, βλέματα και ανάσες. Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά. Κάποιος σοφός του twitter έγραψε “ο έρωτας είναι ανανεώσιμη πληγή ενέργειας”. Δεν έχει άδικο!
Κείμενο : Στρατής Μπάλωμας
http://www.foititelia.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου