Η Τουρκία ανάμεσα στις «Συμπληγάδες» ΗΠΑ και Ρωσία

Υπό κ. Στρατή Χαραλάμπους, Αντγου ε.α. Μέλους ΣΕΕΘΑ
Η Τουρκία ακολουθώντας πιστά την πολιτική ασφάλειας, που χάραξε από το 2015 σε σχέση με το κουρδικό πρόβλημα στα ΝΑ σύνορα της στις 9 Οκτ 2019, αφού είχε αποσπάσει τη σιωπηρή συγκατάθεση της Ρωσίας και την τηλεφωνική έγκριση του προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος είχε ήδη αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις από τη βόρεια Συρία, διεξήγε ανατολικά του Ευφράτη ποταμού, την τρίτη επιχείρηση εντός του συριακού εδάφους με την ονομασία «Επιχείρηση Πηγή της Ειρήνης-Barış Pınarı harekatı».

Στόχος της επιχείρησης, κατά τις δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων, είναι η δημιουργία ζώνης ασφαλείας κατά μήκος των συνόρων, η κατασκευή φυσικά από τουρκικές εταιρείες οικισμών (με χρήματα της Ε.Ε.) και η δημιουργία συνθηκών για την επιστροφή 2 εκατομμυρίων προσφύγων από τα 3,5 εκ. που βρίσκονται στην Τουρκία. Ουσιαστικός όμως στόχος της επιχείρησης καθώς και όλης της εμπλοκής των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο συριακό εμφύλιο, ήταν και είναι η αποτροπή δημιουργίας κουρδικής «κρατικής οντότητας» και η διακοπή της επικοινωνίας μεταξύ των αυτονομιστικών κουρδικών ομάδων της ευρύτερης περιοχής (Ν.Α. Τουρκία-Β. Ιράκ –Β.Α. Συρία). Η βιαιότητα της επιχείρησης η οποία διεξήχθη από τον αμφιλεγόμενο «Εθνικό Συριακό Στρατό», δημιούργημα της Τουρκίας που αποτελεί ένα κράμα σύρων εξτρεμιστών σουνιτών, με την υποστήριξη (αεροπορική και στο έδαφος) του τουρκικού στρατού, δημιούργησε αντιδράσεις στο δυτικό κόσμο και κυρίως στις Η.Π.Α.
Συγκεκριμένα, στη χώρα αυτή (Η.Π.Α.), η Βουλή των αντιπροσώπων ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία τη λήψη οικονομικών μέτρων κατά της Τουρκίας, καθώς και το νόμο για την αναγνώρι- ση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Οθωμανούς, το 1915. Μέσα στα οικονομικά μέτρα, περιλαμβάνεται και η εντολή της έρευνας και της δήμευσης περιουσιακών στοιχείων στις ΗΠΑ, των τούρκων αξιωματούχων και φυσικά της οικογένειας του τούρκου προέδρου Ερντογάν. Με την έναρξη της επιχείρησης ο πρόεδρος Τράμπ, θορυβήθηκε από τις αντιδράσεις για την «εγκατάλειψη-προδοσία» των Κούρδων της Συρίας και σε συνδυασμό με την πίεση από την έρευνα που άρχισε εναντίον του στο Κογκρέσο, απέστειλε στον πρόεδρο Ερντογάν μία επιστολή σε γλώσσα έξω από κάθε διπλωματική πρακτική, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μεγάλος θόρυβος στην Τουρκία.
Η ξαφνική αλλαγή της στάσης του αμερικανού προέδρου, πέρα από τα όποια επικοινωνιακά τεχνάσματα, οφείλεται κυρίως στην αντίδραση του Πενταγώνου, το οποίο εξόπλισε και εκπαίδευσε τις άτακτες κουρδικές ομάδες «Μονάδες Λαϊκής Άμυνας- YPG» και τις μετέτρεψε με τη συμμετοχή και άλλων συριακών ομάδων (Γεζίτες, Άραβες κ.λπ.) σε κανονικό στρατό, με τον τίτλο «Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις-SDG», με τη βοήθεια του οποί- ου πέτυχε τη διάλυση του «Ισλαμικού Κράτους» στη Συρία και το Ιράκ, αλλά και την εξόντωση του αρχηγού του Al Bagdati, στην περιοχή του Idlib πέντε χλμ από τα τουρκικά σύνορα, μια περιοχή πλήρως ελεγχόμενη από τις τουρκικές δυνάμεις.
Η εξέλιξη της τουρκικής επιχείρησης ήταν βραδεία και μετατρέπονταν σε «πόλεμο χαρακωμάτων» κυρίως μέσα στους κατοικημένους τόπους, με αποτέλεσμα την εμφάνιση «καραβανιών προσφύγων» στους δρόμους, την ύπαρξη θυμάτων στον άμαχο πληθυσμό, γεγονός που ανάγκασε τη κουρδική συριακή ηγεσία (πολιτική και στρατιωτική), να στραφεί για βοήθεια προς τον πρόεδρο της Συρίας Άσαντ, κάτι που χαροποίησε ιδιαίτερα τον άλλο «μεγάλο πρωταγωνιστή» του συριακού δράματος, τη Ρωσία. Η Τουρκία “στριμωγμένη” αλλά συνεπής στην στρατηγική που αναφέραμε παραπάνω, δέχθηκε στις 17 Οκτ 2019 την αμερικανική αντιπροσωπεία και συμφώνησε στην κατάπαυση του πυρός, με κύριο σκοπό την δημιουργία ζώνης ασφαλείας κατά μήκος των τούρκο-συριακών συνόρων ανατολικά του Ευφράτη (μήκους 440 χλμ και πλάτους 32 χλμ).
Η ενέργεια αυτή συνδυάστηκε με την ταυτόχρονη απόσυρση των δυνάμεων των Κούρδων (SDG), την περισυλλογή του βαρέως οπλισμού που είχαν παραχωρήσει οι ΗΠΑ και την καταστροφή των οχυρωματικών έργων. Ανακοινώνοντας ο πρόεδρος των ΗΠΑ τη συμφωνία, επαίνεσε την Τουρκία και ταυτόχρονα την κατέστησε υπεύθυνη για το χειρισμό των φυλακισμένων μαχητών του Ισλαμικού κράτους στην περιοχή, ανακοινώνοντας παράλληλα την πρόσκληση προς τον πρόεδρο Ερντογάν να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον στις 13 Νοε 2019, για συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων μεταξύ των δύο χωρών.
Την προηγούμενη ημέρα της συμφωνίας (16 Οκτ 2019) ο σύμβουλος ασφαλείας του Τούρκου προέδρου είχε δεχθεί τον ειδικό απεσταλμένο του Πούτιν για τη Συρία και το Ρώσο πρέσβη στην Άγκυρα, όπου μεταξύ των άλλων συμφωνήθηκε συνάντηση των δύο ηγετών στο Soci στις 22 Οκτ 2019. Κατά τη συνάντηση, ο Ερντογάν πέτυχε την οριστική απομάκρυνση των κουρδικών δυνάμεων από τα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία και συγκεκριμένα: - Από τον ποτ. Ευφράτη μέχρι το τριεθνές Ιράκ-Τουρκίας-Συρίας.

Συνολικά 440χλμ, πλην των περιοχών της επιχείρησης «Πηγή της Ειρήνης», πλάτους 120-140 χλμ και της πόλης Kamışlı όπου σταθμεύουν δυνάμεις των ΗΠΑ. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες οι κουρδικές δυνάμεις απεσύρθησαν σε βάθος 30 χλμ, μέχρι τον αυτοκινητόδρομο Μ4, χωρίς να διασαφηνίζεται ο έλεγχος του. (Σε ανακοίνωση της 29 Νοε του Ρωσικού επιτελείου αναφέρεται ότι 34 χιλ. Κούρδοι μαχητές και 3200 βαρέα όπλα, αποσύρθηκαν από την περιοχή).
- Στη θέση των Κούρδων θα επιστρέψει και ήδη ανέλαβε τον έλεγχο ο συριακός στρατός, ο οποίος εγκατέστησε 15 σημεία ελέγχου. - Στην παραπάνω ζώνη, που χωρίζεται σε δύο μέρη ανατολικά και δυτικά των πλευρικών ορίων της ζώνης τη τουρκικής επιχείρησης, και σε βάθος 10 χ.λμ. άρχισαν να περιπολούν από κοινού, ρωσικές και Τουρκικές δυνάμεις.
- Επί πλέον, οι κουρδικές μονάδες απεσύρθησαν από τις πόλεις Münbiç και Tel Rıfat, οι οποίες βρίσκονται δυτικά του Ευφράτη, προ των οποίων σταμάτησαν οι προηγούμενες τουρκικές επιχειρήσεις «Ασπίδα του Ευφράτη» και «Κλάδος Ελαίας».
Ο Ερντογάν, καίτοι πιεζόμενος από την αντιπολίτευση (CHP-İYİ Parti) και τον κυβερνητικό εταίρο Ντεβλέτ Μπαχτσελί (MHP) να μην μεταβεί στις ΗΠΑ (κυρίως λόγω της προσβλητικής επιστολής), φαίνεται ότι «αναγκάστηκε» λόγω των υφισταμένων ήδη διμερών θεμάτων1 που εκκρεμούσαν και εκ- κρεμούν στις σχέσεις των δύο χωρών, να πραγματοποιήσει την επίσκεψη. Ο βασικός όμως λόγος ήταν η «απειλή» κατά της περιουσίας της οικογένειας στις ΗΠΑ (ο γιος του Ερντογάν μετά την επίσκεψη πούλησε σε χαμηλή τιμή ένα σπίτι που είχε αγοράσει το 2005 στο Maryland). Κατά την επίσκεψη, που διήρκησε λίγες ώρες, ο Ερντογάν εκτός από τον πρόεδρο Τράμπ συναντήθηκε και με πέντε γερουσιαστές, οι οποίοι είχαν πρωτοστατήσει ώστε να μην εισαχθούν τα νομοσχέδια των οικονομικών μέτρων και της αναγνώρισης της αρμενικής γενοκτονίας στη Γερουσία.
Νωρίτερα ο αμερικανός πρόεδρος αλλά και άλλοι Αμερικανοί αξιωματούχοι, είχαν δηλώσει ότι η στήριξη προς τους Κούρδους της Συρίας θα συνεχιστεί, καθώς και η συνεργασία με τις δυνάμεις του

 1 S-400, F-35, δίκη τουρκικής «Λαϊκής Τράπεζας», οικονομικά μέτρα, γενοκτονία των Αρμενίων, αίτημα για έκδοση του Ιμάμη Γκιουλέν, στήριξη ΗΠΑ σε κούρδους κ.λπ. SDG για την πλήρη εξολόθρευση των πυρήνων των μαχητών του Ισλαμικού κράτους στη Ανατολική Συρία (Raka –Deyi er-Zor) και στο Ιράκ. Παράλληλα ανακοινώθηκε η επιστροφή των αμερικανικών δυνάμεων στην περιοχή, προκειμένου σε συνεργασία με τις κουρδικές δυνάμεις να αποτρέψουν την κατάληψη των πετρελαιοπηγών της περιοχής από το συριακό στρατό.

 Από τις ανακοινώσεις και τις δηλώσεις των εμπλεκομένων, προκύπτουν τα παρακάτω:
 - Κύριο θέμα για τις ΗΠΑ παραμένει η αγορά του συστήματος των S-400 από τη Ρωσία και γενικά οι σχέσεις της Τουρκίας μιας χώρας του ΝΑΤΟ, με την αντίπαλη υπερδύναμη. Η μελλοντική ενεργοποίηση2 του συστήματος, θα επιφέρει σοβαρό πλήγμα στις σχέσεις των δύο χωρών και εντός του ΝΑΤΟ. - Συμφωνήθηκε η σύσταση επιτροπής εμπειρογνωμόνων, για την επίλυση του θέματος, με τις ΗΠΑ να προτείνουν μη ενεργοποίηση (αδρανοποίηση) και ταυτόχρονη επαναφορά της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35.
 - O πρόεδρος Τράμπ, ανακοίνωσε την επιθυμία των δύο χωρών να εργασθούν για την αύξηση των εμπορικών συναλλαγών από τα 20 δις δολ σε 100, ένα στόχος που κρίνεται υπερβολικός, λαμβανομένου υπόψη των υφισταμένων προβλημάτων της τουρκικής οικονομίας.
- Η πλευρά των ΗΠΑ, τόνισε ότι θα συνεχίσει τη συνεργασία με τους Κούρδους της Συρίας, δείχνοντας καθαρά στην Τουρκία, ότι είναι η επιλογή τους στην περιοχή με το δεδομένο της προσέγγισης της τελευταίας με τη Ρωσία και το Ιράν.

- Απετράπη η συζήτηση των θεμάτων των κυρώσεων και της γενοκτονίας των Αρμενίων στη Γερουσία αλλά σαφώς έγινε κατανοητό στην τουρκική αντιπροσωπεία ότι ανά πάσα στιγμή3 δύνανται να επανέλθουν στην ημερησία διάταξη, αν η Τουρκία δεν «συμμορφωθεί με τις υποδείξεις».

2 Τέλη του έτους ολοκληρώνεται η εκπαίδευση των Τούρκων και σύμφωνα με ρωσικές δηλώ-
σεις το σύστημα θα ενεργοποιηθεί πλήρως την άνοιξη του 2020.

- Ο Τούρκος πρόεδρος άρπαξε την ευκαιρία και προσπάθησε να μετατρέψει το θέμα της αρμενικής γενοκτονίας από θέμα του διεθνούς δικαίου σε ένα ιστορικό θέμα και πρότεινε τη σύσταση επιτροπής διεθνών ιστορικών και παράλληλα υποσχέθηκε το άνοιγμα όλων των αρχείων (κυρίως του στρατού που παραμένει μη προσβάσιμο για κρίσιμα ιστορικά γεγονότα).
- Για το συριακό πρόβλημα οι δύο πλευρές παρέμειναν σταθερές στις θέσεις τους, ο Ερντογάν παρουσίασε το φιλόδοξο σχέδιό του για την εγκατάσταση των προσφύγων στη ζώνη ασφαλείας, αλλά υπό δικό του έλεγχο, αποκρύπτοντας την επιθυμία του για την πληθυσμιακή αλλοίωση της περιοχής και την μετατροπή της από μία πλειοψηφικά κουρδική περιοχή σε μία φίλα προσκείμενη, με την πλειοψηφία των κατοίκων να είναι άραβες ή τουρκμένοι και μάλιστα Σουνίτες.
- Ουδεμία ένδειξη προέκυψε, ότι κατά τη συνάντηση των δύο ηγετών συζητήθηκε η επιθετικότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο και οι παράνομες γεωτρήσεις της επί της Κυπριακής υφαλοκρηπίδας.

3 Την 12η Δεκεμβρίου 2019, η αμερικανική Γερουσία επικύρωσε τελικά το ψήφισμα της Βουλής των Αντιπροσώπων, που αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στις 21 Δεκ η Γερουσία ψήφισε τον προϋπολογισμό του 2020 ύψους 738 δις δολ . Στο τμήμα του Υπουργείου Άμυνας προστέθηκαν τα οικονομικά και τα στρατιωτικά μέτρα κατά της Τουρκίας. Από τη λίστα των 12 άρθρων ο πρόεδρος θα πρέπει εντός εξαμήνου να εφαρμόσει τουλάχιστον πέντε μέτρα. Επίσης στο ίδιο τμήμα περιλήφθηκαν μέτρα κατά των τεχνικών εταιρειών και των τραπεζών που συμμετέχουν στην κατασκευή των αγωγών φυσικού αερίου North Stream (Ρωσία-βαλτική θάλασσα- Γερμανία) και Turk Stream ( τμήμα του αγωγού για μεταφορά φυσικού αερίου από Ρωσία σε Ευρώπη μέσω Τουρκίας και τα εγκαίνια του οποί- ου σχεδιάζονται για την 8η Ιανουαρίου 2020 παρουσία των προέδρων Πούτιν και Ερντογάν). 

Εν τω μεταξύ, στα διάφορα συριακά μέτωπα συνεχίζονται οι συγκρούσεις σε αμφισβητούμενες περιοχές όπως στην περιοχή Ein-Issa που βρίσκεται επί του Μ4 έξω από τη ζώνη των 120 χλμ που ελέγχει η Τουρκία, στην περιοχή Tal- Tamr της περιφέρειας Abu-Basin βόρεια του Μ4, στις περιοχές Munbic και Tel- Rifat δυτικά του Ευφράτη.
Με τις εξελίξεις αυτές, γίνεται σαφής η τουρκική επιδίωξη για διεύρυνση της κατεχόμενης ζώνη στη Συρία, με την εκμετάλλευση της κατάπαυσης του πυρός (ανάλογη δράση έγινε στην Κύπρο το 1974) και φυσικά τις αλληλοσυγκρουόμενες επιδιώξεις των δύο υπερδυνάμεων στην περιοχή, αλλά και την απροθυμία τους να εμπλακούν ενεργά. Εμφανείς στόχοι είναι ο έλεγχος του αυτοκινητόδρομου Μ4, η απομόνωση του θύλακα των Κούρδων στο Κομπάνι από τις λοιπές περιοχές που ελέγχουν ανατολικά και νότια, με αντικειμενικό σκοπό τον πλήρη έλεγχό του και την τελική συνένωση της περιοχής της επιχείρησης «Πηγή Ειρήνης» με τις κατεχόμενες συριακές περιοχές δυτικά του Ευφράτη (συνολικά πάνω από 8000 τ.χλμ). Είναι βέβαια φυσικό εφόσον υλοποιηθεί το συγκεκριμένο σχέδιο, η περιοχή να αποτελέσει ένα «τουρκικό προτεκτοράτο», αλλά και ένα μοχλό πίεσης προς τη Συρία. (Στις κατεχόμενες περιοχές η Τουρκία καθιέρωσε στα σχολεία την υποχρεωτική εκμάθηση της τουρκικής γλώσσας και οι γειτονικοί Τούρκοι έπαρχοι δρούνε σαν να είναι προέκταση της τουρκικής επικράτειας και προβαίνουν στο άνοιγμα σχολείων και στην οργάνωση εκδηλώσεων). Το ίδιο έπραξε και με την περιοχή του Hatay (με το δημοψήφισμα του Ιουνίου 1939) και τελικά μετά την πληθυσμιακή αλλοίωση της πέτυχε την ενσωμάτωση της στην τουρκική επικράτεια.
Παρόμοια πολιτική ακολουθεί και στα Βαλκάνια και στη Κεντρική Ασία, όπου οι τουρκογενείς πληθυσμιακές ομάδες ευρισκόμενες κάτω από τη θρησκευτική και οικονομική εξάρτηση της Άγκυρας αποτελούν «μέσα πίεσης» προς τα διάφορα κράτη. Η Ρωσία προς το παρόν, κατέλαβε αμέσως τις βάσεις που εγκατέλειψαν οι ΗΠΑ (στη πόλη Serrin 35 χλμ νότια του Κομπάνι και στην περιοχή νότια της πόλης Kamisli), ενώ ήδη μεταφέρει δυνάμεις και όπλα καθώς και επιθετικά Ε/Π για την εφαρμογή της πολιτικής της, με κύριο στρατηγικό σκοπό την επανένωση όλων των εδαφών της Συρίας, γεγονός το οποίο στο μέλλον θα αποτελέσει συγκρουσιακό παράγοντα με την Τουρκία και τις επιδιώξεις του Προέδρου Ερντογάν. Μέχρι τώρα, με την πολιτική που ακολουθεί πέτυχε να καταστεί ο βασικός ρυθμιστής για την επίλυση του συριακού προβλήματος, ενώ προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή της προς τα ανατολικά της Συρίας κοντά στην «κρίσιμη περιοχή Ιράκ-Ιράν» όπου οι εσωτερικές ταραχές και οι εξωτερικές διενέξεις κυρίως για το Ιράν, προμηνύουν εξελίξεις στρατιωτικού χαρακτήρα.
Η επίσημη Συρία είναι τελικά ο κερδισμένος της όλης εξέλιξης διότι οι δυνάμεις της επέστρεψαν σε περιοχές που απουσίαζαν επί χρόνια, ενώ με τη βοήθεια της Ρωσίας επεκτείνει συνεχώς τον έλεγχο της στην επικράτεια της. Παράλληλα άρχισε να συζητά με τους Κούρδους και την Τουρκία, η βοήθεια της οποίας είναι απαραίτητη για εξάλειψη των εξτρεμιστών ισλαμιστών από την περιοχή του Idlib. (Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες από τις 22 μέχρι 24 Δεκ ο Συριακός στρατός με την υποστήριξη της ρωσικής αεροπορίας προήλασε από νότο προς βορρά απωθώντας τα υπολείμματα του ισλαμικού κράτους και έλαβε επαφή με τα τουρκικά σημεία ελέγχου). Είναι το αμέσως επόμενο πολεμικό μέτωπο, για να επανέλθει η περιοχή στον έλεγχο της Δαμασκού και να προχωρήσουν οι όποιες συζητήσεις για το μελλοντικό σύνταγμα της χώρας.
Oı Κούρδοι ταυτόχρονα, βλέπουν το όνειρό τους για αυτονομία να απομακρύνεται, αλλά να μεταφέρεται σε άλλη περιοχή στα ανατολικά όπου με τη βοήθεια των ΗΠΑ, ελέγχουν τις πλούσιες σε πετρέλαιο περιοχές. Επίσης η δυσμενής εξέλιξη αυτή οδήγησε τα διάφορα κόμματα των κούρδων της Συρίας να αρχίσουν συζητήσεις για ενότητα και κοινή δράση. Η κίνηση αυτή υποστηρίζεται και από την κυβέρνηση του αυτόνομου Βορείου Ιράκ με στόχο τη σύσταση του «Κουρδικού Εθνικού Συμβουλίου», ένα ζητούμενο εδώ και δεκαετίες που πρέπει να υπερβεί πολλά και ποικίλα εμπόδια για να επιτευχθεί. Είναι σαφής η πρόθεση των ΗΠΑ, μετά την μεταστροφή του Τράμπ στο θέμα της απόσυρσης των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία, να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τους Κούρδους, για τον έλεγχο της ανατολικής Συρίας (σύνορα με Ιράκ) και τον περιορισμό της ιρανικής επιρροής στη χώρα, όπως αποδεικνύεται και από τις επαναλαμβανόμενες προσβολές από το Ισραήλ ιρανικών στρατιωτικών στόχων στη κεντρική και νότια Συρία.
Ο τούρκος πρόεδρος πέτυχε μεν με την επίσκεψη του στις ΗΠΑ να κερδίσει χρόνο και να μεταθέσει τα διάφορα προβλήματα στο εγγύς μέλλον, αλλά κατάλαβε πολύ καλά ότι ο «γόρδιος δεσμός» στις σχέσεις με τις ΗΠΑ, είναι το πρόβλημα των S-400. H μη ενεργοποίηση τους, αυτόματα θα δρομολογήσει λύσεις και για τα άλλα προβλήματα, αλλά θα έλθει σε σύγκρουση με τη Ρωσία. Το κυριότερο όμως γεγονός είναι ότι θα πιεστεί πολιτικά και σε συνδυασμό με την ολοένα αυξανόμενη οικονομική κρίση και τα νέα κόμματα που θα εμφανιστούν στην πολιτική σκηνή, μέσα από τα «σπλάχνα» του δικού του κόμματος, θα περιορισθεί η ευχέρεια των πολιτικών του ελιγμών. Ίσως τότε να αναζητήσει νέο κυβερνητικό εταίρο, το κόμμα της Ακσενέρ (İyi Parti) και γιατί όχι και τα νέα κόμματα που αν τελικά συσταθούν (Davutoğlu και Babacan), θα προδιαγράψουν μία πλήρη μεταστροφή της πολιτικής του στο θέμα του πολιτεύματος.
Ο μέχρι τώρα κυβερνητικός του εταίρος που ακούει στο όνομα Ντεβλέτ Μπαχτσελί (κόμμα MHP), είχε στείλει «παρατηρητή» κατά την επίσκεψη στην Ουάσιγκτον, δείγμα της δυσπιστίας στις σχέσεις των δύο κομμάτων.
Η Χώρα μας θα πρέπει να σταθμίσει σοβαρά τις εξελίξεις και να προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο, με την παρατήρηση ότι η όποια εμπλοκή των ενόπλων δυνάμεων στην αντιμετώπιση του «προσφυγικού», δεν θα πρέπει να «απορροφά» όλη τη δραστηριότητά τους και να μειώνει το αξιόμαχό τους. Φρονούμε παράλληλα, ότι δε θα δια- φεύγει της προσοχής της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Χώρας, το γεγονός ότι το «στριμωγμένο θηρίο» μέσα στις «Συμπληγάδες» των υπερδυνάμεων, επιτίθεται συνήθως στον «αδύναμο» για αντιπερισπασμό, είτε με το άνοιγμα των ροών των προσφύγων-μεταναστών, είτε με τις παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ και τον εκφοβισμό των αδύναμων εταιρειών έρευνας και εξόρυξης, είτε με την συνεχή απειλή χρήση βίας στο Αιγαίο και την Κύπρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τελευταία κίνηση της Τουρκίας , προκειμένου να προλάβει τις εξελίξεις στην Ανατ. Μεσόγειο, να υπογράψει με την κυβέρνηση της Τρίπολης της Λιβύης (στηρίζεται από την οργάνωση των «Μουσουλμάνων Αδελφών» και αναγνωρίζεται μεν από τον ΟΗΕ ως ενδιάμεση λύση αλλά στην ουσία δεν κατέχει πλήρως την εξουσία) στις 27 Νοε δύο συμφωνίες .
Η πρώτη αφορά την παράνομη και έξω από τις προβλέψεις του δικαίου της Θάλασσας οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών (που νομικά δεν έχουν επαφή) και η δεύτερη την στρατιωτική συνεργασία. Οι συμφωνίες πέρασαν από το τουρκικό κοινοβούλιο (η δεύτερη χωρίς την στήριξη της αντιπολίτευσης) αλλά απορρίφθηκαν από του κοινοβούλιο της Λιβύης το οποίο εδρεύει στο Τοπρούκ. Λόγω των δυσμενών εξελίξεων στο μέτωπο του πολέμου, η κυβέρνηση της Τρίπολης αιτήθηκε στρατιωτική συνδρομή και ο πρόεδρος Ερντογάν συγκάλεσε εκτάκτως το κοινοβούλιο αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά ( 2 Ιαν) για την ψήφιση του σχετικού νόμου για την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στη Λιβύη.
Η κίνηση αυτή του προέδρου Ερντογάν συνάντησε φραστικές αντιδράσεις, από τις χώρες της περιοχής και τις Μεγάλες δυνάμεις, αλλά είναι σίγουρο ότι ουδείς θα στέρξει να μας υποστηρίξει ενεργά, όταν τα τουρκικά ερευνητικά σκάφη συνοδευόμενα από ναυτικές μονάδες θα επιχειρήσουν έρευνες νότια της Κρήτης. Για τούτο πέρα από τις διπλωματικές πρωτοβουλίες απαιτείται εγρήγορση και αποφασιστικότητα για δυναμική αντίδραση διότι αν με το «φόβο» ενός θερμού επεισοδίου οδηγηθούμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η Τουρκία θα έχει επιτύχει αυτό που επίμονα επί χρόνια επιζητά.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ» ΤΕΥΧΟΣ 130 ΟΚΤ-ΔΕΚ 2019 ,ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΠΙΤΕΛΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ(ΣΕΕΘΑ) .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου